Wanneer bezorgdheid selectief is en dubbele standaarden verstikkend zijn

Iets waar ik heel dankbaar om ben, is dat ik uit een gezin kom waar jongens en meisjes in grote lijnen gelijkwaardig opgevoed werden. Key words: grote lijnen. Toen we heel jong waren, leken daar geen problemen mee te zijn.

Pas toen ik ouder werd, begon ik de invloed van de Arabische cultuur in mijn opvoeding te voelen. Sociale controle van de omgeving is iets heel kenmerkend voor deze cultuur. Het zorgde ervoor dat ik moest oppassen met laat wegblijven van thuis, alleen de straat opgaan en afspreken met vrienden.  Als het over mijn broers ging, knepen mijn ouders veel sneller een oogje toe.

Meegaan op schoolreizen (met overnachting) waren zowel voor mij, mijn zus als mijn broers niet aan de orde. Fair enough, denk ik dan. Belangrijk om op te merken, is dat dit bij mijn moeder, die zo’n beslissingen maakte thuis, gewoon niet kon. “Ik kan niet slapen als niet elk kind in zijn bed ligt”. Dit gold dus ook voor slaapfeestjes (zowel bij familieleden als vrienden).  Als ik haar er nu naar vraag, zegt ze dat ik haar beweegredenen nooit zal begrijpen. Toch niet tot ik zelf kinderen heb. Ik moest het niet altijd eens zijn met haar beslissingen om ze te respecteren, ze is tenslotte mijn moeder.

Mijn probleem is het volgende: nadat hij was afgestudeerd, mocht mijn jongere broer gerust naar Turkije voor twee weken in de zomer. Ik ben altijd thuis geweest en ik kan verzekeren dat mijn moeder wel heeft kunnen slapen, hoor. Ze heeft hem er nooit op aangesproken voor zover ik weet. Meerdere zomers gingen voorbij en telkens ging hij weer op reis naar bestemmingen, die over het algemeen bekend stonden om de uitgaanscultuur. Niemand kan me wijsmaken dat mijn broer met zijn vrienden naar Lloret De Mar ging, om er de lokale moskee te bezoeken. Mijn moeder wist dit ook heel goed. Ze wist hoe het er aan toe gaat op zulke plaatsen. Muziek, alcohol, seks, …. Het werd allemaal niet uitgesproken, maar we wisten het allemaal wel.

Ik ken veel Syrische meisjes in mijn omgeving die iets gelijkaardigs meemaken thuis met hun broers. Zelf ben ik niet op mijn mondje gevallen. Ik sprak mijn verontwaardiging hierover dan ook duidelijk uit. Ik wilde vooral dat mijn boodschap niet verkeerd begrepen werd.

Moeder, ik vraag niet dat je mij loslaat zodat ik kan uitgaan, me bezatten of al mijn principes overboord gooi. Ik vraag dat je de daad bij het woord voegt wanneer je zegt dat je mij vertrouwt. Je hebt me alles geleerd wat ik moet weten. Ik weet waar mijn grenzen liggen. En ook al zou ik fouten maken… Als je mijn broers die kans geeft en hen steunt om hun fouten recht te zetten, waarom ontneem je mij die mogelijkheid dan? Waar zit de eerlijkheid daarin? Waar zit je vertrouwen dan?

Als ouders even autoritair zouden zijn in de opvoeding van hun zonen als in die van de meisjes, zou de ongelijkheid al in veel kleinere mate bestaan.

Als ik haar vraag waarom ze het ene toelaat en het andere niet, antwoordt ze altijd met hetzelfde. “Dat zijn jongens, er komt een punt in hun leven waarin dat ik ze niet meer kan controleren.” Met alle respect, maar dat gaat er bij mij niet in. Als ouders even autoritair zouden zijn in de opvoeding van hun zonen als in die van de meisjes, zou de ongelijkheid al in veel kleinere mate bestaan.

Meisjes en vrouwen worden ontelbaar veel kansen en ervaringen ontnomen, omdat hun ouders de woorden van ‘de mensen’ belangrijker achten dan hun zelfontplooiing en de rijkheid van hun leven.

De echte reden dat ouders zo mild zijn met hun zonen, is dat de sociale controle op mannen in onze gemeenschap bijna miniem is. Jongens die op vakantie gaan om te feesten, jongens die in het openbaar met hun vriendin lopen en openlijk zina plegen, mannen die hun vrouwen bedriegen, mannen die tot ’s avonds laat nog op café zitten (niet om een cola te drinken, voor alle duidelijkheid)… . Dingen die, islamitisch gezien, allemaal haram zijn. Echter, het valt maar weinig voor dat deze personen hierover worden aangesproken, of veroordeeld worden door de gemeenschap. Maar draai de rollen nu eens om en stel je voor dat het hier over vrouwen gaat… Het kot zou te klein zijn, bij gebrek aan een betere uitdrukking.  Wanneer een meisje haar eigen reputatie ‘bezoedelt’ door zo’n dingen te doen, reflecteert zich dit namelijk op haar hele familie. Dan zet zij hen ten schande, met haar individuele handelingen en beslissingen, die door haar omgeving als onaanvaardbaar, oneerbaar en beschamend bestempeld worden.

“Dat is nu eenmaal onze cultuur”, zegt mijn moeder dan. Oh? En sinds wanneer staat cultuur boven godsdienst? Sinds wanneer is het oordeel van ‘de mensen’ belangrijker dan het oordeel van Allah? Meisjes en vrouwen worden ontelbaar veel kansen en ervaringen ontnomen, omdat hun ouders de woorden van ‘de mensen’ belangrijker achten dan hun zelfontplooiing en de rijkheid van hun leven.

Ik maak hier ook de kanttekening bij dat ik dit stuk schrijf gebaseerd op mijn eigen ervaringen. Ja, velen zullen zich terugvinden in wat ik zeg, anderen weer niet. Ik wil in geen geval mijn verhaal voorschotelen als de ‘normale’ gang van zaken. Het is en blijft een heikel onderwerp.  Het heeft namelijk niet alleen negatieve gevolgen binnen onze gemeenschap, maar ook naar de buitenwereld toe is dit een problematische situatie. Niet-moslims die zulke verhalen horen zonder de volledige context erbij, zullen geloven dat ons geloof deze ongelijkheid toestaat en zelfs voorschrijft.  In geen geval is dit waar, natuurlijk.

Het wil ook niet zeggen dat we bij de pakken blijven neerzitten en zelf ook beginnen zeggen “dat is nu eenmaal onze cultuur”. Neen.

Ondanks dat ik nooit op reis ben kunnen gaan met vrienden, iets wat ik van jongs af aan heel graag wilde doen, neem ik mijn moeder niet veel kwalijk. Ze handelde zoals zij gelooft dat juist is en haar perspectief verschilt duidelijk van het mijne. Dit waarschijnlijk omdat ze niet is opgegroeid in een seculier land. Ze zal nooit ervaren wat het is om met een dubbele identiteit op te groeien. Ik vrees ook dat er aan de mensen van haar generatie die haar denkwijze delen, niet veel veranderd kan worden. Maar dat neemt niet weg dat we de onrechtvaardigheid moeten blijven aanklagen. Het wil ook niet zeggen dat we bij de pakken blijven neerzitten en zelf ook beginnen zeggen “dat is nu eenmaal onze cultuur”. Neen. Op dit moment is het belangrijk om ons op de toekomst te richten. Verandering begint bij ons, welk perspectief wij kiezen te hanteren, en dit door te geven aan de generaties die komen. Ik wens ooit zelf kinderen te hebben. Ik wil dat zij weten dat jongens en meisjes evenveel recht hebben om van hun leven te genieten, levenservaring en kennis op te doen, fouten maken en leren uit hun fouten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s