“Stel onderdrukkende gewoonten altijd in vraag”: Derde generatie Turkse Belg spreekt op

Recent las ik ergens “Feminism – a muddled up idea that women are free when they serve their employers, but slaves when they help their husbands…” Of beter nog, ik hoorde van iemand “ik ben feminist, want ik haat jongens”.

Mensen hebben een verkeerd beeld van wat het feminisme inhoudt. Het is namelijk niet zo dat als je opkomt voor een eerlijke behandeling en gelijkheid tussen mannen en vrouwen, dat je automatisch een afkeer hebt voor mannen. Dat er nog steeds mensen zijn die strijden in naam van het feminisme, is voor mij een teken dat er nog nog altijd veel werk aan de winkel is wat betreft genderongelijkheid. Als derde generatie met een Turks Belgische nationaliteit merk ik dat vooral de Turken uit de omgeving zich proberen te houden aan hun oorspronkelijke identiteit en aan de cultuur van hun land van herkomst.

Trouwen wordt gezien als een bevrijding. Vroeg trouwen wordt gestimuleerd. Veel meisjes en jonge vrouwen zien het huwelijk als een ontsnapping van een thuis dat ze als gevangenis zien.

Ik denk niet dat je je cultuur achter je moet laten, zeker niet! Er is niets mooier in de wereld dan verschillende culturen samen. Helaas merk ik dat niet iedereen echt mee is met de evolutie die gaande is. Door niet mee te evolueren denken sommige ”kijk, wij houden ons aan onze gewoonten en tradities”. Maar wat is een gewoonte? Een gewoonte leer je toch ook zelf aan? Waarom zou je die gewoonte dan niet zelf kunnen aanpassen? Vroeger wasten vrouwen de voeten van mannen en na verloop van tijd werd dit een gewoonte. De vrouwen deden het spontaan als de mannen van hun werk kwamen. Ik hoorde een man ‘boffen’ over het feit dat zijn vriendin alles deed voor hem, zelfs zijn voeten wassen. Hij zei het op een manier alsof ze een slaaf was voor hem. Ze was verliefd en zou alles doen voor hem. Hij zag zichzelf hoger dan zijn ‘vriendin’.

Wat ook fout is, is dat ouders denken dat strenger optreden tegenover meisjes een goede manier is van opvoeden. De jongens verliezen ze dan uit het oog. Want ja, dat zijn de toekomstige mannen en die mogen alles. Ze vergeten dat hun kinderen op die manier dingen in het geniep zullen doen. Het wekt nieuwsgierigheid op en ze gaan op zoektocht. Trouwen wordt gezien als een bevrijding. Vroeg trouwen wordt gestimuleerd, en door meisjes en jonge vrouwen wordt het gezien als een escape van een thuis dat ze als gevangenis zien.

IMG_0736

Fotografie: Hatima Merzjo

Misschien klinkt het alsof ik overdrijf, of dat ik veralgemeen, maar het is wat het is. Wat is er mis met eens met vrienden uit eten te gaan of op stap te gaan met klasgenoten? Toch zijn er ouders die dat absoluut taboe vinden. Mensen gaan roddelen, zeggen ze dan, en om dat te vermijden, zou je beter zoveel mogelijk thuis blijven of wachten tot je huwt, want “als je trouwt, kan je al hetgeen je wilt doen, met je echtgenoot doen”.

Wat naar de buitenwereld getoond wordt, is echter vaak schijn. Hetgeen zich afspeelt thuis bij getrouwde koppels, is niet noodzakelijk hetgeen we als buitenstaanders zien.  Ik ben altijd een luisterend oor geweest voor iedereen, waardoor vriendinnen me hun geheimen toevertrouwden. Ik ben hen daar dankbaar voor, want daardoor besefte ik dat niet alles rozengeur en maneschijn is. Toch blijf ik steeds verbaast, hoe is dat mogelijk?!

Nog niet lang geleden gebeurde er iets enorm tragisch in de omgeving. Een man had zijn echtgenote neergestoken. Zijn vrouw had aanvankelijk een klacht ingediend tegen hem, maar trok deze snel weer in. De reden daarvoor was simpel en veelvoorkomend: ze zou zonder een inkomen komen te zitten. Er is geen enkele persoon met een gezond verstand die het gedrag van die man normaal zou vinden. Maar, zoals vaak het geval, waren sommigen in de gemeenschap er al onmiddellijk van overtuigd dat de vrouw wel op een of andere manier in de fout was gegaan. “De hoer”, werd er gezegd. En nadien volgden alle andere verwijten. Zij was diegene die het had uitgelokt, zij zat vol tekortkomingen. Haar man? Daar werd niets over gezegd, want hij is de man. En niet zomaar een man, maar een goede man. Want, ‘hij gaf haar veel cadeautjes!”. Vrouwen zijn niet objecten die om te kopen vallen. Wat ik wel weet is dat deze vrouw, zoals zoveel andere vrouwen, volledig afhankelijk is van haar echtgenoot en daarom al het onrecht inslikt. 

Maar we hoeven niet pessimistisch te zijn. De tijden zijn aan het veranderen, zo is het bijvoorbeeld verleden tijd dat enkel mannen gingen werken en de vrouwen thuisbleven om te zorgen voor de kinderen. Nu studeren en werken veel vrouwen ook, waardoor ze niet noodzakelijk meer in een afhankelijke positie zullen terechtkomen. 

Om af te sluiten wil ik mijn motto delen: in het leven moet je niet bang zijn om doelen voor jezelf op te stellen. Het is niet altijd even gemakkelijk om onze doelen te bereiken, maar dat is een extra motivatie om toch door te zetten. Ondanks de moeilijkheden, is het belangrijk dat je je toekomst niet in de handen van een ander persoon plaatst. Probeer altijd hogerop te klimmen en ga voor je dromen. Niets mag je tegenhouden en zeker niet het feit dat je een vrouw bent!

Imren Sertkaya is een studente rechten aan de VUB.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s